Αντίο αγγελουδάκια...

Γεννήθηκες με τα αδερφάκια σου από λάθος, και από ότι φαίνεται με χρόνο δανεικό.
Και έτσι ξαφνικά έφυγες, πρώτη εσύ, μετά αυτά...
Η μανούλα σου, ούτε 6 μηνών, δεν νοιάστηκε, εξαρχής εξάλου της ήσασταν βάρος, αν και σας φρόντισε όσο μπορούσε καλύτερα.
Αλλά εμείς σας αγαπήσαμε πολύ και θα μας λείψετε.

Carlita - R.I.P.

Έψαξα πολύ να βρω μια φωτογραφία σου...

Δεν χρειάστηκε ποτέ να ασχοληθώ πραγματικά να σε φωτογραφίσω για υιοθεσία, δεν ήσουν από τα πιο κοινωνικά ζωάκια που είχα την τύχη να γνωρίσω.
Σε κοιτάω 6 μήνες πριν, παχουλή και υγιή και αυτήν την εικόνα σου θέλω να κρατήσω στο μυαλό μου.

Μπορεί να μημ ήθελες την ανθρώπινη επαφή, αλλά ήσουν ένα ζωάκι που ποτέ δημιουργούσε πρόβλημα, αγαπημένη με όλους, χαλαρή, με όρεξη για φαγητό και άραγμα με τους υπόλοιπους.
Σε είχα πάρει από τόσο άσχημες συνθήκες από την κωλόγρια που σε ταλαιπωρούσε, που πιστεύω ότι πραγματικά  δεν είχες ιδιαίτερες απαιτήσεις. Εκτιμούσες ένα ζεστό και καθαρό κρεβατάκι, παιχνίδια, φαγητό και καλή παρέα. Για αυτό νομίζω οτι έζησες χαρούμενη τουλάχιστον 1 χρόνο..

Τους τελευταιους μήνες αρρώστησες, το πάλεψες, αλλά δεν τα κατάφερες.
Λυπάμαι που δεν είχες περισσότερο χρόνο, λυπάμαι που ταλαιπωρήθηκες στο τέλος.
Καλό ταξίδι!

Αντιο Μουτζουρίτσα

Την Παρασκευή κοιμήθηκε για πάντα ένα αγαπημένο αδεσποτάκι.
Η Μουτζουρίτσα, γεννήθηκε και έζησε στο Νέο Κόσμο, με την κα Ελένη να φροντίζει καθημερινά για το φαγητό της αλλά και για ένα χάδι. Εμείς την στειρώσαμε.
Η Μουτζουρίτσα, οπως την φώναζε η κα Ελένη ήταν αρκετά έξυπνη και επιφυλακτική ώστε να περάσει αρκετά χρόνια ασφαλής από ανθρώπους και αυτοκίνητα, αλλά και τα σκυλιά.
Αλλά δυστυχώς η εξυπνάδα δεν αρκεί για να ζήσεις πολλά χρόνια. Με την εξυπνάδα δεν γλυτώνεις από την αρρώστια... Η Μουτζουρίτσα άρχισε να δυσκολεύεται να φάει, αδυνάτισε, το τρίχωμά της θάμπωσε... Την πήγαμε στο γιατρό τις πολύ κρύες μέρες του Ιανουαρίου, ταλαιπωρημένη και αδύνατη. Στο στόμα της είχε εκτεταμένο όγκο, μη χειρουργίσιμο... Το μόνο που μπορούσε να γίνει παυσίπονα και παρακολούθηση. Αν ο όγκος μεγάλωνε κι άλλο θα έφρασε το λαιμό της και η Μουτζουρίτσα δεν θα μπορούσε πια να φάει. Η γιατρός μας είπε ότι καλό είναι το ζωάκι να μείνει σε εσωτερικό ζεστό χώρο, ήταν πολύ καταβεβλημένο για να αντέξει με το κρύο.
Πού να πας όμως μια γάτα ημιάγρια και επιφυλακτική;
Στο σημείο αυτό μπήκε η Δήμητρα στη ζωή της Μουτζουρίτσας. Η Δήμητρα, χρόνια τώρα, φροντίζει τα αδεσποτάκια λίγο πιο κάτω από το σημείο που ζουσε η Μουτζουρίτσα και στο εργαστήριό της βρίσκουν ζέστη και στέγη αυτά που το επιθυμούν. Αμέσως δέχτηκε να βοηθήσει την άρρωστη ταρταρουγίτσα.
Για πολλές μέρες η Μουτζουρίτσα ήταν άφαντη. Έβγαινε από την κρυψώνα της πίσω από αφρολέξ και χαρτόνια για να φάει και να πάει στην άμμο της και μόνο όταν δεν την έβλεπε κανεις.
Σιγά σιγά όμως αισθάνθηκε άνετα και άρχισε να εμφανίζεται όταν το εργαστήριο ήταν ήσυχο και να μιλάει στη Δήμητρα με τη βραχνή φωνούλα της. Έτσι μετονομάστηκε σε Κόρνα και η Δήμητρα έκανε ό,τι μπορούσε για να την παχύνει με εύγευστα και μαλακά κονσερβάκια. Η Κόρνα έγινε φίλη με τη Δήμητρα αλλά και με τον Χνούφη, τον γατούλη του εργαστηρίου στον οποίο είχε και ιδιαίτερη αδυναμία.
Η Κα Ελένη την επισκεπτόταν επίσης τακτικά, να της δώσει κι αυτή κονσερβάκι ή να τη χαιδέψει.
Παρόλο όμως που η Μουτζουρίτσα περνούσε καλά, η αρρώστια της προχωρούσε... η Δήμητρα ψηλάφισε όγκο στους αδένες της. Τα πράγματα δεν ηταν αισιόδοξα.
Την Πέμπτη το βράδυ ήταν καλά, έφαγε και η Δήμητρα τη χάιδεψε.
Την Παρασκευή όταν όμως πήγε στο εργαστήριο, η Μουτζουρίτσα δεν εμφανίστηκε όπως συνήθως για να τη χαιρετίσει.
Η Δήμητρα τη βρήκε ξαπλωμένη στην κρυψώνα της. Είχε πεθάνει στον ύπνο της...
Λαμβάνοντας υπόψη την προοπτική για την εξέληξη της αρρώστιας της ήταν πραγματικά τυχερή που έφυγε έτσι. Φροντισμένη, αγαπημένη, κοντά σε φίλους και χαρούμενη.
Θα την θυμόμαστε με αγάπη και όλοι κλάψαμε για αυτήν.
Τα δάκρυα όμως δεν είναι μόνο για αυτήν. Είναι και για όλες τις άλλες Μουτζουρίτσες της πόλης μας, που φεύγουν άρρωστες, πονεμένες και μόνες, στο κρύο, κάτω από ένα αμάξι ή σε έναν ακάλυπτο, με μόνο ανθρώπινο συναίσθημαν α συνοδεύει το πέρασμά τους από αυτόν τον κόσμο την αηδία αυτού που θα τις πετάξει στον κάδο...

Αντίο Μουτζουρίτσα.

Αντίο Ρότζερ...

Καθσυτερημένη δημοσίευση του αποχαιρετισμού σε ένα σκυλάκι που είχαμε γνωρίσει κι εμεις.
Τουλάχιστον είχε την τύχει να φύγει αγαπημένος και φροντισμένος...



Μόλις στο τελευταίο φύλλο του meno @halandri,διαβάσαμε την ευχάριστη είδηση της «υιοθεσίας» του Roger,απο μαθητές του 2 Λυκείου Χαλανδρίου.Ο Roger ήταν ένας σκυλάκος που εμφανίσθηκε στη περιοχή μας τον Αύγουστο.Μήνας
διακοπών και...εγκατάλειψης δυστυχώς πολλών ζώων απο άσπλαχνους συμπολίτες μας,που μπροστά στην προσωπική τους
ευχαρίστηση δεν σκέπτονται τίποτα,όλα τα «εμπόδια»παρακάμπτονται,,δεν βαριέσαι τώρα,εμεις να περάσουμε καλά ,ας τον
να φύγει ,κάποια φιλοζωική θα τον μαζέψει,το πολύ πολύ οταν γυρίσουμε παίρνουμε άλλον.
Ετσι είναι τα πάντα αναλώσιμα,με ημερομήνια λήξης....

Και βέβαια τον μάζεψε η φιλοζωική του Χαλανδρίου. Βρήκε καταφύγιο στην φιλόξενη αυλή μέλους μας στη Λ.Ορέων.Είχε
πάντα διαθέσιμο νερό και τροφή και σπιτάκι αν ήθελε να κοιμηθεί μέσα,αλλά εκείνος προτιμούσε η το κήπο η το πεζοδρόμιο.
Ήρθε ο Σεπτέμβρης ,αρχίσαν τα σχολεία και ο Ρότζερ αποφάσισε να γίνει κι αυτός μαθητής.Οι καταλήψεις.ήταν η μεγαλύτερη ευτυχία γι αυτόν.Δεν ξεκολούσε απο τα παιδιά,έτρωγε τα μεζεδάκια του και κοιμόταν αγκαλιά μαζί τους.
Κι οταν ξαναρχίσαν τα μαθήματα,εκει κι αυτός στις τάξεις παρών!!!

Τότε ήταν που τα παιδιά αποφάσισαν να τον «υιοθετήσουν»Με τη παραίνεση και την οικονομική βοήθεια της φιλολόγου κυρίας
Καραβανίδου και της Αγνής απο το Pet Bubble,έγινε ο κτηνιατρικός έλεγχος και οι αιματολογικές εξετάσεις απο το γιατρό μας Απόστολο Κέστη και αφου όλαν ήταν καλά,σε δεύτερη φάση έγινε η στείρωση και ο εμβολιασμός απο το Σύλλογο Φίλων των Ζώων Χαλανδρίου.Ο Ρότζερ είχε γίνει πια η μασκώτ του σχολείου.
Δεν ήταν τυχερό όμως να κρατήσει για πολύ.
Μαζί με τις διακοπές των Χριστουγέννων που τελείωσαν τη Κυριακή το βράδυ 8 του Γενάρη,τέλειωσε και η μικρή ζωούλα του
αγαπημένου μας Ρότζερ.Ηταν στο πάρκο του Φ.Ο.Τ στη Τούφα .έπαιζε με τα παιδιά,οταν πετάχτηκε ξαφνικά στο δρόμο,ενα μηχανάκι πέρασε με μεγάλη ταχύτητα ,αυτό ήταν τελείωσε.....
Δεν θα πας αύριο στο σχολείο,με τους συμμαθητές σου αγαπημένε μας.Άδικα θα περιμένουν να δουν την αγαπημένη φατσούλα να εισβάλλει στις τάξεις με το κτύπημα του κουδουνιού.
Σίγουρα θα φέρουν μαζί τους μεζεδάκια να σε κεράσουν, για το καινούργιο χρόνο, έχουν 15 μέρες να σε δουν και σίγουρα
τους έχεις λείψει.Δεν ξέρουν ακόμη οτι δεν θα σε δουν ποτέ ξανά,να περπατάς με το χαρακτηριστικό σου βάδισμα κουτσαίνοντας λιγάκι το πίσω ποδαράκι απο παλιό τραύμα,και τη στριφτογυριστή ουρά σου να ανεμίζει περήφανα σαν σημαία.
Αντίο,γλυκέ μας Ρότζερ.Είχες πολλά αποθέματα αγάπης και φιλίας να μας δώσεις.Σίγουρα θα είχες περάσει άσχημα ,γιατί ήσουν αρκετά επιφυλακτικός με τους ανθρώπους ακόμη.Το τελευταίο καιρό είχες αρχίσει να αφήνεσαι και να εμπιστεύεσαι
σιγά σιγά.Ομως δεν πρόλαβες να ξεδιπλώσεις το μεγαλείο της ψυχούλας σου,που μόνο όποιος μπορούσε να δει μέσα απο το
φοβισμένο βλέμμα σου το ανακάλυπτε και που τ αθώα παιδικά μάτια ,πρώτα το ανακάλυψαν και γι αυτό τους δόθηκες ολόψυχα και χωρίς κανένα ενδοιασμό.
Αντίο Ροτζεράκο ,θα μας λείψεις σε όλους μικρούς και μεγάλους και στα φιλαράκια σου τη Ρίτα και τη Μπενού που αλητεύατε μαζί,στις γατούλες της αυλής τη Λέλα,τη Λόλα και τη Καλυψώ που τόσο καλή παρέα κάνατε ολοι μαζί,αλλά και στη Λάρα και το Μαξ που ήταν το καθημερινό σας παιχνιδάκι,να πουλάτε δήθεν τσαμπουκά ο ένας στον άλλον,ετσι για λίγο για να σπάει η μονοτονία....
Αντίο δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ,θα έχεις πάντα μια ξεχωριστή θέση μέσα στη καρδιά μας μαζί με τους άλλους αγαπημένους
μικρούς μας φίλους που έχουμε αποχαιρετίσει κατά καιρούς.Το Μπάμπη,το Μπρούνο,τη Κανέλλα, τη Λίζα ,τοΓαλανομάτη,τη
Τζίλντα,το Κοντό,το Γιούρι,την Αίθρα,την Μαλού,το Μπαχ,την Ήρα ... οχι δεν θέλω,δεν μπορώ να πονώ,δεν μπορώ να κλαίω άλλο για σας,θέλω να πιστεύω οτι είστε ευτυχισμένοι εκει που βρίσκεσθε,και όπως είπε ο Will Rogers :Αν δεν υπάρχουν
σκύλοι στο Παράδεισο (εγω προσθέτω και γάτες και γιατί οχι ολα τα ζωα),τότε οταν πεθάνω θέλω να πάω όπου πήγαν κι εκείνοι. Ελένη

Αντίο Παρασκευούλη

Ένα αγαπημένο γατάκι μας άφησε σήμερα.

Ο Παρασκευάς έζησε πολλά χρόνια κοντά στην Βίκυ αλλά όχι αρκετά δυστυχώς. Τον αγαπήσαμε όλοι πολύ, ήταν ένας γατούλης σύμβολο για το πόσο αρμονική μπορεί να ειναι η συμβίωση με την γάτα μας κατά την εγγυμοσύνη αλλά και μετά. Πάντα διακριτικός στο πλάι της Βίκυς, πάντα κύριος με τα μωρά, τρυφερός και χαδιάρης. Μόνο λίγο λιχούδης και γκρινιάρης με το φαγητό, αλλά και αυτό του το χαρακτηριστικό ήταν χαριτωμένο.

Αντίο Παρασκευούλη....

Καθυστερημένο αντίο...

Ζωές παράλληλες του ανθρώπου και του σκύλου, αλλά σε διαφορετικές χρονικές κλίμακες. Δύο πολύ αγαπημένα σκυλάκια χάθηκαν πρόσφατα και η απουσία τους είναι πολύ αισθητή, παρόλο που και τα δύο έφυγαν σε μεγάλη ηλικία. Καθυστερημένα λοιπόν αλλά θα ήθελα να τους αφιερώσω δυο λόγια.

Τον Τριξούλη τον γνώρισα νεαρό και γεμάτο ζωή, το αγαπημένο λυκόσκυλο φίλου και συναδέλφου μου. Χαζοχαρούμενος, τριβόταν πάνω στους επισκέπτες σαν γάτα, χοροπήδαγε και παρακαλούσε για χάδια και μεζέδες. Πραγματικά, ένας σκυλάκος που δεν μπορούσες να τον πάρεις στα σοβαρά, αλλά από την άλλη μπορούσε να γίνει πραγματικά φονικός για όποια γάτα τολμούσε να περάσει από την αυλή του.
Ο Τρίξ είχε την τύχη να μεγαλώσει με μια οικογένεια που του προσέφερε ένα ζεστό σπίτι, αγάπη και στοργή, ό,τι μπορεί να ζητήσει ένα σκύλος δηλαδή. Ο Τριξ πολύ απλά ήταν μέλος της οικογένειας. Έζησε αγαπημένος μέχρι τα βαθειά γεράματα και «κοιμήθηκε» κοντά στους δικούς του ανθρώπους.

Αντίστοιχα και η Ηρώ, το σκυλί-ιππόταμος. Βρέθηκε σε νεαρή ηλικία, μεγάλωσε και έζησε ευτυχισμένα σε πανεπιστημιακό χώρο. Πολύ απλά ήταν η μασκότ της σχολής και διάσημη επίσης σε όλη τη γειτονιά. Ξεκινούσε κάθε πρωί τους γύρους της στα γραφεία για να ζητήσει μεζεδάκια. Ποτέ δεν γάβγιζε, χτύπαγε την πόρτα με το πόδι να της ανοίξουμε. Παρόλο που έβλεπες ότι ήτα χοντρούλα, πραγματικά σε έριχνε και έπρεπε να της δώσεις κάτι. Περίμενε τον μεζέ της, έπινε νερό και μετά προχωρούσε για το επόμενο θύμα.
Στα νιάτα της η Ηρώ έβγαινε και στη γειτονιά για ζητιανιά. Ακόμα θυμάμαι μια κυρία που έχασε το λεωφορείο για να της δώσει μεζεδάκι από τα ψώνια που έκανε στο σουπερ μάρκετ. Όλοι την ήξεραν και την αγαπούσαν, γιατί ήταν ένα σκυλί που πολύ απλά σε κέρδιζε με τον χαζοχαρούμενο αλλά και ταυτόχρονα διακριτικό της τρόπο.

Έκλαψα και για τους δυό τους, αν και δεν θα έπρεπε. Έφυγαν ηλικιωμένοι και ευτυχισμένοι, μετά από μια μακριά, ευτυχισμένη ζωή. Μακάρι να έχουμε όλοι την ίδια τύχη. Παρόλα αυτά είναι πάντα δύσκολο και τρομακτικό να βλέπεις ότι για ένα ζωάκι που αγαπάς ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα και να ξέρεις ότι δεν θα είναι μαζί σου «για πάντα».
Αντίο σκυλάκια. Μας λείπετε.

Γράμμα στον Ερμή…

Πριν το bazaar μας η Μαριάντζελα, παλιά και αγαπημένη γνώριμη, μας έγραψε για να προσφέρει καταπληκτικά χειροποίητα κοσμήματα για το παζάρι μας... Στην μνήμη του Ερμή, ένα αγαπημένο σκυλάκι, που πέθανε σε μεγάλη ηλικία παρόλα αυτά η απώλειά του στοίχισε πολύ στην ίδια και την οικογένειά της, όπως πάντα συμβαίνει με ένα πολύ αγαπημένο πλάσμα.



«Συντροφάκι μου,

Όταν άνοιγες την πόρτα του παραδείσου σε παρακαλούσα με δάκρυα στα μάτια να μην τη διαβείς. Μα συ δεν με άκουσες. Προτίμησες να περάσεις στην απέναντι όχθη εκεί που όλα είναι όμορφα και ήρεμα. Εκεί που θα είχες αγάπη και υγεία. Μα εσύ έκλεισες την πόρτα πίσω σου. Διάβηκες το κατώφλι της λησμονιάς, ξέχασες τα πάντα και εμένα με άφησες να μη μπορώ να ξεχάσω τίποτα. Και σε ρωτάω… Γιατί;

Δεν ήξερες τον πόνο που θα προκαλούσε η φυγή σου; Δεν ήξερες πως εμένα μου είναι δύσκολο να ξεχάσω τα χρόνια που σε είχα κοντά μου. Την αγάπη τη δική μου και την αφοσίωση τη δική σου.

Με πιάνει απελπισία όταν σκέφτομαι πως δεν θα ξαναδώ τα ματάκια σου να με κοιτάζουν με λατρεία. Δεν θα ξαναδώ την ουρίτσα σου να κουνιέται με αγάπη. Δεν θα ξανακούσω τον ήχο της φωνούλας σου. Δεν θα ξαναδώ αυτό το κορμάκι να γίνεται ασπίδα όταν κανείς προσπαθούσε να απλώσει χέρι επάνω μου. Δεν θα ξανακούσω τα βηματάκια να με ακολουθούν παντού. Δεν θα ξαναπάμε βόλτα. Ούτε θα σου ετοιμάζω το φαγάκι σου, ούτε θα σου δίνω τα φάρμακά σου.

Έφυγες. Δεν θα σε ξαναδώ, δεν θα σε ξανακούσω, δεν θα ξανανιώσω αυτά τα όμορφα συναισθήματα.

Όμως θέλω να ξέρεις ότι η παρουσία σου ζωντανή θα είναι μέσα στην καρδιά μου και όσο ζω θα στέκεσαι εδώ πλάι μου και θα απλώνω το χέρι να χαϊδεύω το κεφαλάκι σου.

Για μένα ήσουν το συντροφάκι μου. Για μένα ήσουν το παληκαράκι μου. Για μένα ήσουν το αγαπημένο μου αγοράκι.

Καλό σου ταξίδι ματάκια μου. Καλό σου ταξίδι ψυχούλα μου. Καλό σου ταξίδι Ερμούλη μου…»

…από την Ελβίρα του

Αντίο καημένη μου Γκριζούλα...

Κάθε πρωί και βράδυ η Γκριζούλα ήταν πιστή στο ραντεβού της στο μπαλκόνι της κυρίας Χρύσας. Ανέβαινε από την κλιματαριά για να φάει μαζί με τον κολητό της τον Χοντρό. Οι άλλοι τρώγανε τα πάντα, αυτή μόνο κοτόπουλο. Τίποτα άλλο, ποτέ. Κοτοπουλάκι. Καθόταν στο σπιτάκι και κοιμόταν αν ήθελε, αν όχι, έκανε τις βόλτες της, άραζε αλλού. Αλλά το ραντεβού δεν το έχανε.

Όταν λοιπόν, μια, δυο τρεις φορές δεν εμφανίστηκε, η κυρία Χρύσα άρχισε να ανησυχει. Έψαξε στην γειτονιά, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν είχε καταλάβει ποτέ που σύχναζε η Γκριζούλα για να ξέρει που να την ψάξει. Ανησυχούσε πολύ... Μερικές μέρες μετά, ενώ πάρκατε έξω από το σπίτι, έπιασε την κουβέντα με ένα γειτονα για κάποια ώρα. Ξαφνικά άρχισε να ακούει Νιάου νιαου... Και από μια διπλανή αυλή εμφανίστηκε η γατούλα... Στεκόταν στα πόδια της, αλλά ήταν εμφανές ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Κοίταξε την κυρία Χρύσα και άρχισε να κλαίει σπαρακτικά.

Αμέσως την μάζεψε και έτρεξε στο γιατρό: Πολύ δύσκολα τα πράγματα... Όλο το στόμα και ο λαιμός καμένα από καυστική ουσία... Τα ούλα και τα χείλη κατεστραμένα, έπεφταν σε κομμάτια...

Πόσο πρέπει να πόναγε η άμοιρη η Γκριζούλα και πόσες μέρες θα ήταν τρομαγμένη σε έναν ακάλυπτο, μην ξέροντας τι της συμβαίνει και τι να κάνει. Για αυτο και με τις τελευταιες της δυνάμεις έφτασε προς την κυρία Χρύσα. Για να βρει βοήθεια...

2 μέρες άντεξε το ζωάκι. Δεν μπορούσε να γίνει κάτι, η Γκριζούλα ξεψύχησε προστατευμένη μεν, αλλά τόσο, μα τόσο πονεμένη.

Γιατί έγινε αυτό; Ένα ζωάκι τόσο δύσκολο στο φαγητό, μόνο του έφαγε το δηλητήριο; Ή κάποιος "άνθρωπος" του το έκανε αυτό; Γιατί; ποιον ενόχλησε η άμοιρη η Γκριζούλα και της άξιζε αυτό το πράγμα;

Αντίο ψυχούλα...

Αντίο γατάκι

Έχει περάσει πολύς καιρός... Παρόλα αυτά θέλω να σου αφιερώσω έστω αυτές τις λίγες λέξεις, αφού κάτι παραπάνω δεν κατάφερα να κάνω για εσένα.
Γύρναγα βράδυ σπίτι βιαστική, με το μυαλό μου στο ταξίδι της επόμενης ημέρας. Οι 2 αδερφούλες σου ήταν εκεί. Πρώτο σοκ: τα ποδαράκια τους γεμάτα ασβέστη, προφανώς από τους ηλίθιους της απέναντι οικοδομής.... Άγχος... «Και τώρα τι θα γίνει που φεύγω; Κι αν χρειάζεται να πάτε στο γιατρό, πώς θα γίνει που δεν πιάνεστε εύκολα;»
Και μετά σε είδα. Νεκρό δίπλα στα σκουπίδια. Από τι μόνο να υποθέσω μπορώ... Μάλλον αμάξι; Αλλιώς τι; Μόνο 6 μηνών, δεν μπορεί να ήσουν παραπάνω... Λίγους μήνες πριν σας έφερε η μαμά σας, τρία σχεδόν κατάμαυρα γατάκια, μαυρούλα και αυτή. Σας έφερε στο σημείο που σας τάιζα, όπως έφερε και αυτήν και τα αδερφάκια της η μαμά της. Αισθάνθηκα ότι με τιμούσε αυτό, η μαμά σας με εμπιστευόταν για να σας φροντίζω από εδώ και πέρα.
Και όπως δεν είχα καταφέρει να πιάσω την μητέρα σας να την στειρώσω έγκαιρα, όταν έπιασα τα αδερφάκια της, έτσι δεν κατάφερα να πιάσω και εσένα.
Ήσουν η μόνη πλέον αστείρωτη γατούλα ανάμεσα στα ζωάκια που ταΐζω συστηματικά. Παραπονιόμουν ότι με ταλαιπωρείς γιατί δεν έμπαινες με τίποτα στην παγίδα, σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους... Αλλά κατά βάθος σε καμάρωνα και σκεφτόμουν τι έξυπνη που είσαι... Ήθελα να προσπαθήσω να σε κάνω να με εμπιστευτείς για να μπορέσω να σε πιάσω... Αλλά δυστυχώς ζούσες στο δρόμο και ο δρόμος είναι επικίνδυνος για μικρά γατάκια σαν κι εσένα.
Μπορεί να μην σου είχα δώσει όνομα, μπορεί να μην με άφηνες να σε χαϊδέψω, αλλά παρόλα αυτά όλοι εσείς που με περιμένετε κάθε απόγευμα στην εξώπορτα και με ακολουθείτε στο δρόμο είστε τα δικά μου γατάκια.
Αντίο γατάκι μου!
Να είσαι καλά όπου κι αν είσαι.

Ένα λουλούδι έφυγε εχθές...

Πανέμορφη, ήσυχη, γλυκειά, ανεκτική με τα μωρά γατάκια, τρυφερή και έξυπνη...

Ήταν τυχερή να βρει την δικιά της "μαμά" και να ζήσει κοντά της όμορφα πολλά χρόνια.
Δεν ήταν πολύ μικρή σε ηλικία, αλλά αν ήταν λίγο πιο τυχερή θα είχε αρκετά χρόνια μπροστά της. Παρόλα αυτά η μικρούλα έφυγε και μας άφησε πίσω εμάς, αυτους που έζησαν κοντά της κι αυτούς που την έζησαν λιγάκι έστω, να κλαίμε για αυτήν.

Αντίο κουκλίτσα!

Αντίο γατάκι...

Έχει περάσει πάνω από ένας μήνας... Παρόλα αυτά θέλω να σου αφιερώσω έστω αυτές τις λίγες λέξεις, αφού κάτι παραπάνω δεν κατάφερα να κάνω για εσένα.
Γύρναγα βράδυ σπίτι βιαστική, με το μυαλό μου στο ταξίδι της επόμενης ημέρας. Οι 2 αδερφούλες σου ήταν εκεί. Πρώτο σοκ: τα ποδαράκια τους γεμάτα ασβέστη, προφανώς από τους ηλίθιους της απέναντι οικοδομής.... Άγχος... «Και τώρα τι θα γίνει που φεύγω; Κι αν χρειάζεται να πάτε στο γιατρό, πώς θα γίνει που δεν πιάνεστε εύκολα;»
Και μετά σε είδα. Νεκρό δίπλα στα σκουπίδια. Από τι μόνο να υποθέσω μπορώ... Μάλλον αμάξι; Αλλιώς τι; Μόνο 6 μηνών, δεν μπορεί να ήσουν παραπάνω... Λίγους μήνες πριν σας έφερε η μαμά σας, τρία σχεδόν κατάμαυρα γατάκια, μαυρούλα και αυτή. Σας έφερε στο σημείο που σας τάιζα, όπως έφερε και αυτήν και τα αδερφάκια της η μαμά της. Αισθάνθηκα ότι με τιμούσε αυτό, η μαμά σας με εμπιστευόταν για να σας φροντίζω από εδώ και πέρα.
Και όπως δεν είχα καταφέρει να πιάσω την μητέρα σας να την στειρώσω έγκαιρα, όταν έπιασα τα αδερφάκια της, έτσι δεν κατάφερα να πιάσω και εσένα.
Ήσουν η μόνη πλέον αστείρωτη γατούλα ανάμεσα στα ζωάκια που ταΐζω συστηματικά. Παραπονιόμουν ότι με ταλαιπωρείς γιατί δεν έμπαινες με τίποτα στην παγίδα, σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους... Αλλά κατά βάθος σε καμάρωνα και σκεφτόμουν τι έξυπνη που είσαι... Ήθελα να προσπαθήσω να σε κάνω να με εμπιστευτείς για να μπορέσω να σε πιάσω... Αλλά δυστυχώς ζούσες στο δρόμο και ο δρόμος είναι επικίνδυνος για μικρά γατάκια σαν κι εσένα.
Μπορεί να μην σου είχα δώσει όνομα, μπορεί να μην με άφηνες να σε χαϊδέψω, αλλά παρόλα αυτά όλοι εσείς που με περιμένετε κάθε απόγευμα στην εξώπορτα και με ακολουθείτε στο δρόμο είστε τα δικά μου γατάκια.
Αντίο γατάκι μου!
Να είσαι καλά όπου κι αν είσαι.

Μια καλή μέρα για να πεθάνεις...

20 Νοεμβρίου 2009
Μια καλή μέρα για να πεθάνεις...
Ή μήπως όχι; Είναι άραγε ποτέ καλή η μέρα για κάτι τέτοιο;

Καλώς ή κακώς ο Λίτσος όμως πέθανε μια ζεστή και ηλιόλουστη μέρα. Τον βοηθήσαμε να κοιμηθεί τόσο βαθιά ώστε να μην ξαναξυπνίσει. Ήταν άραγε σωστό αυτό;
Και να ξυπνούσε, δεν είχε πολλές μέρες μπροστά του ο καημένος ο Λίτσος. Και φαινόταν τόσο κουρασμένος και πονεμένος. Και τόσο μα τόσο αδύνατος και εύθραυστος.

Μου έλεγαν οι άνθρωποι που τον φρόντιζαν ότι ο Λίτσος ήταν ένας εντυπωσιακός γάτος όταν ήταν καλά. Μαυρόασπρος και τεράστιος, με πυκνό γυαλιστερό τρίχωμα. Χρόνια ζούσε στην περιοχή, τον ήξεραν και τον τάιζαν οι λίγοι φιλόζωοι. Ανάμεσα στα υπόλοιπα ημιάγρια αδέσποτα, ίσως ήταν ο μοναδικός ήμερος. Ίσως τον είχαν πετάξει από σπίτι;
Τον ονόμασαν Λίτσο, όταν μια μέρα ξαφνικά μπήκε βιαστικά στο εργαστήριο της Δήμητρας που ταΐζει τα αδεσποτάκια. Όπως τον είδαν ξαφνικά να τρώει, τον μπέρδεψαν με μια από τις γατούλες που τάιζαν, την Λίτσα. Του έμεινε λοιπόν το όνομα αυτό, που μάλλον δεν του ήταν και τόσο ταιριαστό.
Περήφανος και σοβαρός, αλλά και προφανώς ιδιαίτερα έξυπνος και προσεκτικός, ο Λίτσος έζησε χρόνια στο δρόμο, σίγουρα δέκα, μπορεί όμως και περισσότερα. Αν πέρασε καλά, δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Αλλά τουλάχιστον είχε πρόσβαση σε φαγητό και ήταν υγιής. Και όσο συνέβαινε αυτό, ποτέ δεν απαίτησε κάτι παραπάνω.
Ξαφνικά όμως ο Λίτσος αρρώστησε. Άρχισε να χάνει τις δυνάμεις του, να αδυνατίζει, να κουράζεται πιο πολύ. Ο Λίτσος αισθάνθηκε να αλλάζει με τρόπο που τον τρομοκράτησε. Και τότε είναι που ζήτησε βοήθεια, με τον τρόπο του. Έμπαινε στο εργαστήριο της Δήμητρας και αρνιόταν να βγει. Ήθελε την ασφάλεια ενός σπιτιού; Ήθελε να τον βοηθήσουν να γίνει καλά;
Στην φάση αυτή της ζωής του τον γνώρισα κι εγώ. Καλός και συνεργάσιμος, αν και εμφανώς ταλαιπωρημένος από την ζωή στο δρόμο. Ακόμα τότε με όρεξη για φαγητό.
Κάναμε όλοι μας ό,τι μπορούσαμε για τον Λίτσο, ώστε να έχει αυτό που ζήτησε. Μια στέγη, ησυχία, καλό φαγητό, ζεστά και μαλακά σημεία να αράζει. Το μόνο που δεν καταφέραμε είναι να τον κάνουμε καλά. Και αυτό είναι που μας πονάει περισσότερο...
Να βλέπεις το ζωάκι αυτό αργά και σταθερά να πέφτει όλο και περισσότερο, να χάνει την όρεξή του, να αδυνατίζει...

Συγγνώμη, Λίτσο μου, αλλά δεν ήταν στο χέρι μας. Ήσουν άτυχος, αντί μια μέρα να φύγεις στον ύπνο σου, έπρεπε να το περάσεις όλο αυτό. Και μέχρι το τέλος να κοιτάς με αυτό το λαμπερό, αλλά ταυτόχρονα σοβαρό και λυπημένο βλέμα, που ώρες ώρες φαινόταν σαν να κοιτάει κάτι πιο μακριά και πέρα από εμάς, κάτι που δεν μπορούσαμε να δούμε.
Δεν ξέρω αν ήταν σωστό που σε έβαλα να κοιμηθείς. Αλλά σίγουρα δεν ήταν σωστό να σε ταλαιπωρώ άλλο. Η επιλογή που θα θέλαμε και οι δυο μας θα ήταν να γίνεις με κάποιο τρόπο καλά. Αλλά δυστυχώς αυτή δεν μας δόθηκε ποτέ...

Ελπίζω να είσαι καλά εκεί που είσαι, Λίτσο. Ξέρω ότι δεν μετράει και πολύ αυτό, αλλά εγώ θα σε θυμάμαι πάντα με αγάπη.

Αντίο γατάκι...

Φίλη εθελόντρια μας έστειλε το ακόλουθο... Για ενα γατάκι που μπορεί να μην το γνωρίζαμε προσωπικά, αλλά αυτή το γνώριζε, το φρόντισε και το αγαπούσε.

Αντίο γατάκι και να είσαι καλά όπου κι αν είσαι.


Τη λέγαμε baby...

Hταν πέρσι μαζί με άλλα 2 μωράκια στο κήπο της Μπ.. Τα άλλα δύο τα άφησε η μαμά τους και πνίγηκαν όταν έβρεξε...
(Την μαμα αργότερα την χτύπησε αυτοκίνητο, και πήγε σε ένα διπλανό σπίτι και καθόταν, την βρήκε η Μπ. τη πήρε σπίτι της και πέθανε σε 1 λεπτό...)

Βρήκαμε αυτό το μικράκι και το μαζέψαμε, κάναμε στείρωση τώρα το Μάιο.
Σήμερα το πρωί το βρηκε η Μπ. στο κήπο νεκρό, με κανένα σύμπτωμα φόλας κλπ.
Φαγητο είχε πάντα, μόνο το ένα μάτι του είχε ένα πρόβλημα, που δεν φαινόταν κ τόσο σοβαρό...
Και τώρα που πέθανε, δεν ήθελε η Μπ. να το πάμε για νεκροψία, τη λυπόταν να μην την ανοίξουν... Υπέθεσε καρδιά 'η εγκεφαλικό.

Το έθαψε στο κήπο της...

αντίο Ριγκατόνι...

Σήμερα το πρωί βρήκα νεκρό τον Ριγκατόνι πάνω στον σκουπιδοτενεκέ...

Ένα από τα αδεσποτάκια της γατο-αποικίας στον Νέο Κόσμο που με πολύ αγάπη φροντίζει η Δήμητρα έξω απο το εργαστήριό της. Ο πρώτος που έπιασα και στείρωσα γιατι ήταν και ο πιο ήμερος. Πορτοκαλής, ούτε ενός έτους, χαζοχαρούμενος και παιχνιδιάρης.
Εξαιτίας του παραλίγο να με πετάξουν έξω απο το τρόλευ όταν τον γύρναγα απο τον κτηνίατρο γιατί ούρλιαζε σαν κακομαθημένος.

Τον έβρισκες πάντα εκεί τριγύρω, να παίζει με τις 2 αδερφές του ή να σου ζητάει φαγητό. Και να θέλει να μπει μέσα να γνωρίσει τα δικά μου αδεσποτάκια...

Συζητάγαμε με την Δήμητρα τι καλός που έχει γίνει και μήπως να τον βάζαμε αγγελία... Και ποιος θα τον έπαιρνε όμως καλοκαιριάτικα;

Προχθές το βράδυ που τον είδα πάλι και ήρθε χαρούμενος κοντά μου είχα ένα κακό προαίσθημα... Σαν να τον περιτριγύριζε κάτι άσχημο. "Μήπως είναι άρρωστος;" σκέφτηκα.
Αλλα μετα έδιωξα την σκέψη αυτή σαν παράλογη, το ζωάκι ήταν εμφανώς μια χαρά.

Πριν λιγο μια γειτονισσα μας ειπε οτι τον Ριγκατονι 4 το πρωι τον έφαγαν σκυλια. Μια μικρή αγέλη που περνάει απο το σημειο συνήθως τέτοια ώρα. Άκουσε το θόρυβο και πέταξε νερο για να τα σταματήσει, αλλά ήταν ήδη αργά. Το ζωάκι ξεψύχησε στα χέρια της.

Και δεν είχαμε ούτε ένα τετραγωνικο μέτρο χώμα να τον θάψουμε τον άμοιρο τον Ριγκατόνι... Χωρίς αμάξι, πού να τον πάμε;

Κάποιοι θα έλεγαν, κι εγώ αναμεσά τους, αυτή είναι δυστυχώς η κατάσταση, τα ζώα στους δρόμους κινδυνεύουν κάθημερινα και πεθαίνουν καθημερίνα. Και ποιον να κατηγορησουμε στην περίπτωση αυτη, τα σκυλιά;; Τι φταινε και αυτα, επέλεξαν να κυκλοφορουν παρατημένα στο δρόμο;

Αλλά όταν είναι το ζωάκι που πέθανε το ήξερες και το φροντίζες και όταν υπάρχουν και άλλα 15-20 ζωάκια που επίσης ξέρεις και φροντίζεις και κινδυνεύουν στο ίδιο σημείο καθημερινα, και είσαι ανίσχυρος να κάνεις κάτι για αυτο, τότε μια λέξη υπάρχει μονο:

Απελπισία.

Αντίο Santo.

Είναι μια ακόμη απώλεια .
Ένας γάτος πέθανε, μια ολόκληρη Ελλάδα δεν μπόρεσε να υιοθετήσει και να αγκαλιάσει έναν γάτο που έπασχε από τον ιό της ανοσοανεπάρκειας (Feline Immunodeficiency Virus -FIV) .
O μικρούλης Santo μετά από έναν χρόνο αναμονής για να βρει οικογένεια που να τον δεχτεί και να τον αγαπήσει με αυτή τη μικρή ιδιαιτερότητα, πέθανε χωρίς τελικά να καταφέρει να υιοθετηθεί.
Σίγουρα όμως αγαπήθηκε από κάποιους, οι οποίοι τον φρόντισαν.
Όμως ούτε αυτό ήταν αρκετό κι έτσι ο Santo δεν θα ξανακάνει πατουσάκια και μουσουδίες.
Οι Έλληνες «αγαπάμε» τα ζώα και το αποδεικνύουμε κάθε μέρα με τα εκατοντάδες ζώα που πεθαίνουν στη «δική μας» ονειρική πραγματικότητα.....

Καλή αντάμωση Santo….

Ενημερωθείτε για τη νόσο μην ατυχήσουν άλλα γατιά εξαιτίας της άγνοιας από το φυλλάδιο για το FIV.

Νίκος Δήμου , Αποχαιρετιστήριο στον Τελίτσα

Οι γάτες του Νίκου Δήμου

Πολλοί από εμάς που ζούμε με γάτες γνωρίζουμε τον συγγραφέα Νίκου Δήμου, από τις πιο δυνατές πέννες που έχουμε αυτή τη στιγμή στον Ελλαδικό χώρο.
Ο Δήμου έχει περάσει και τελέσει από όλα τα επικείμενα σταδία έκφρασης .
Συγγραφέας για πάνω από μισό αιώνα, ποιητής , διαφημιστής (τη χρυσή εποχή της διαφήμισης) , παρουσιαστής, δημοσιογράφος , σχολιαστής , δεινός Blogger , έχει χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε μέσο με το οποίο μπορεί κάποιος να εκφραστεί προφορικά ή γραπτά.
Χωρίς να του αρέσουν οι ταμπέλες ή να προσδοκά κάποιον τίτλο έχει θεωρηθεί επαναστάτης με αιτία, και με ακράδαντα επιχειρήματα , άβολα βολεμένος συγγραφέας, ένα ζωντανό πείραμα με δράση και αντίδραση.
Μέσα από τα blog του πέτυχε μια πραγματική και ουσιαστική επαφή με τους αναγνώστες του , επίκαιρο και διαχρονικό. Χωρίς να φοβάται να εκτεθεί, χωρίς να φοβάται να αντιμετωπίσει το κοινό του, του αρέσει να ανακατεύεται μαζί τους και να γίνεται ένα ψηφιδωτό ιδεών και απόψεων.
Τα blog του διαδέχθηκε ένα επίσης πολύ ζωντανό site, το www.ndimou.gr,
Στο οποίο διαθέτει δωρεάν για ανάγνωση βιβλία του.


Για τους γατάδες ας μου επιτραπεί η έκφραση αποτελεί ορόσημο, όχι γιατί έχει εκδώσει ένα χαριτωμένο βιβλιαράκι με πρόσχαρα ποιήματα για τροφαντές γατούλες με χαρούμενα σχέδια, είναι ένας συγγραφέας με παρουσία 52 χρόνων 57 βιβλίων με θέματα διορατικά που αφορούν κοινωνικούς προβληματισμούς και σημάδια των καιρών , στοχαστικές συζητήσεις εσωτερικού μονόλογου , κι όμως μέσα σε όλη αυτή τη λαμπρή πορεία άνοιξε την καρδιά και τη ζωή του στις γάτες και έγραψε για εκείνες με έναν τρόπο μοναδικό.

ο Νίκος Δήμου αγάπησε την γάτα και αγαπήθηκε από αυτήν.
Αγαπήθηκε πολύ και από εκείνους που ζουν με γάτες, μια ολόκληρη φιλοσοφία, ένας διαφορετικός τρόπος ζωής για κάποιους τόσο γνώριμος και για κάποιους άλλους τόσο αλλόκοτος και παρεξηγημένος.


Ο συνομιλητής των γατών


Ο Δήμου μας αφηγείται ιστορίες γατών που επισκέφθηκαν τη ζωή του , άλλες έζησαν διπλά του για χρόνια , άλλες ήρθαν για λίγο κι έφυγαν , ωστόσο όση αγάπη κι αν έχει για τις γάτες ο ίδιος στο τέλος κάθε ιστορίας που αφηγείται σου μένει μια πικρή γεύση στο στόμα, οι γάτες όσο δυνατές και ανεξάρτητες θεωρούμε ότι είναι τόσο τραγικές φιγούρες μπορεί να θεωρηθούν την ίδια στιγμή.


Εδώ σας παρουσιάζουμε ένα απόσπασμα από το βίβλο των γατών που γράφτηκε το 1977, απο το Νίκο Δήμου.

Ο Νίκος αυτές τις μέρες έχασε ένα αγαπημένο του γατί, τον Τελίτσα.
Νίκο λυπάμαι που ή πρώτη μας αναφορά σε αυτό το blog για σένα που σε θεωρώ επανάσταση του πνεύματος, συνάδει με τον χαμό του Τελίτσα...
εύχομαι να είναι όλοι εκεί.
Καλή αντάμωση.

"Ο άκακος Τελίτσας έφυγε για τον παράδεισο τον γάτων – όπου κι εγώ ελπίζω να πάω «μετά».

ΜΕΤΑ

Άραγε θα είναι εκεί;

Άραγε θα είναι όλοι εκεί;

Με όρθιες ουρές θα έρθουν
να τριφτούνε στα πόδια μου;
Θα χουρχουρίσουν στα γόνατά μου;

Αυτοί, που μου λείπουν κάθε μέρα,
θα είναι εκεί;

Αν ο Θεός είναι
αν είναι Πανάγαθος,
θα φτιάχνει για τον καθένα
τον δικό του Παράδεισο.

'Αραγε θα είναι όλοι εκεί; "

Από το βιβλίο των γατών
Νίκος Δήμου

Αντίο σκυλάκια....

Για μία ακόμα φορά ξαναχτύπησαν οι ασυνείδητοι που ρίχνουν φόλες έξω από την στέγη Κερατέας. Αυτή τη φορά ρίχνοντας δηλητήριο και μέσα από την περίφραξη. Τρία αγαπημένα σκυλάκια χάθηκαν άδικα αυτή τη φορά, πήγαν να συναντήσουν την αγαπημένη μας Μαριλού, την πιτμπουλίνα που χάθηκε πριν μερικές εβδομάδες από την ίδια αιτία.



Θερμή παράκληση. Ο Ραμόν, το ροντβάιλερ είναι έξω ακόμα από την στέγη και κινδυνεύει, όποιος μπορεί να φιλοξενήσει ή να υιοθετήσει αυτό το καλοσυνάτο και ήσυχο σκυλάκι ας επικοινωνήσει με το 6938117816, savjmp1@hotmail.com

Η τραγικότητα να ζεις στην Ελλάδα

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 07 ΝΟΜΕΒΡΙΟΥ 2008
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΙΜΗ & ΟΙ ΦΟΛΕΣ!


Γειά σας.
Με λένε ΜΙΜΗ. Γεννήθηκα και έζησα τους πρώτους μήνες της ζωής μου σε ένα μεγάλο «νοσοκομείο» (αν και δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό).

Ο χώρος που ζούσα μαζί με τη μαμά , τον μπαμπά και τα 4 αδελφάκια μου ήταν περιφραγμένος με ψηλά σύρματα & δεν μπορούσαμε να πάμε πουθενά (εγώ είμαι στη φωτογραφία!!). Βέβαια αυτό καλό ήταν –λένε κάποιοι- γιατί έγινα πολύ ωραίο αγόρι: με γαλάζια μάτια, αφράτη γούνα άσπρη. Εκεί κάποιοι μας τάιζαν και μας πρόσεχαν πολύ. Κάποιοι άλλοι μας τρόμαζαν με φωνές & υστερίες και μας έδιωχναν αλλά …που να πάμε? Αφού έχει σύρματα εδώ!

Κάποιοι άλλοι ένα βράδυ και μας απείλησαν με θανατικό…με «φόλες»…Αυτό προκάλεσε πανικό σε κάτι καλά παιδιά που ήρθαν από όλα τα μέρη του κόσμου, μας καλόπιασαν με λιχουδιές και μας πήραν μαζί τους…

Μας πήγαν σε κάτι ωραία κορίτσια . Ενας γέρος ανθρακί γάτος με μεγάλο κεφάλι μας είπε: «Ηρθατε στο κτηνίατρο. Θα σας κάνει καλά…Μη φοβάστε». Και γίναμε καλά!

Μετά πήγαμε σε ένα μεγάλο & ωραίο σπίτι. Η μαμά εθελόντρια μας φρόντισε, μας έστρωσε κουβερτούλες, μας έδωσε μεζεδάκια, μας άφηνε να κοιμηθούμε με τις ώρες, μας μίλαγε τρυφερά…

Όμως δεν θα μέναμε εκεί για πάντα. Ειμαστε γατάκια του κόσμου. Θέλουμε το δέντρο να σκαρφαλώσουμε, το χώμα να σκάψουμε. Θέλουμε γατοπαρέες. Θέλουμε τσάρκες & αλητείες. Θέλουμε τρεχαλητά. Θέλουμε κορμούς να ξύσουμε τα νύχια μας!

Όταν άφησαν τη μαμά, την αδελφή & τον αδελφό μου στο κήπο αυτοί εξαφανίστηκαν. ΕΓΩ ΕΜΕΙΝΑ.«Τώρα θα έχω και φαγάκι & την ελευθερία μου…Αρχοντας θα είμαι»…Ομως χωρίς την οικογένεια μου ένιωσα μόνος. Δεν το έβαλα κάτω…Βγήκα παγανιά στο πάρκο και στους διπλανούς κήπους…ΕΒΑΛΑ ΚΑΤΙ ΦΩΝΕΣ, ΜΑ ΚΑΤΙ ΦΩΝΕΣ. «Πού πήγατε? Είστε χαζοί? Εδώ μας ταίζουν, μας αγαπάνε & το κυριότερο έχουμε και τις ανέσεις μας..Καλά βρε μάνα? Και εσύ μυαλό δεν έχεις? Που τρέχεις?Γυρίστε πίσω!»

Ετσι ξαναμαζεύτηκε όλη η οικογένεια..

Μόνο που ο ΜΙΜΗΣ δεν ακουσε τις συμβουλές του & απομακρύνθηκε. Όχι πολύ.
Ένα-δύο κήπους πιο κάτω πήγε…Χάθηκε ακριβώς 35 ώρες…Και όταν γύρισε από αφράτος, χαρωπός τύπος όλο ζωή και φωνή ήταν ένα γατάκι σχεδόν άψυχο. Ένα κορμάκι βαρύ. Ένα κορμάκι ταλαιπωρημένο…ΟΧΙ ΧΤΥΠΗΜΕΝΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ή ΑΣΘΕΝΕΙΑ… ΦΟΛΑ να υποθέσουμε???????????? ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ?????? Σε δρόμους που κυκλοφορούν ζώα, άνθρωποι, παιδιά? Σε δρόμους που ζουν πολιτισμένοι άνθρωποι!!!???

Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Δεν ξέρω αν θα ξαναγίνω καλά
Ξέρω όμως ότι πονάω. Ξέρω όμως ότι πονάνε και οι άνθρωπο που με αγαπάνε… Ξέρω ότι πονάω!

Και εγώ η εθελόντρια δεν θα δείξω φωτογραφία του ενώ είναι άρρωστος και ταλαιπωρημένος γιατί τον αγαπάω. Γιατί τον πονάω. Γιατί ο δικός μου κόπος, η δική μου προσπάθεια, τα δικά μου αισθήματα τα ποδοπάτησε κάποιος πολιτισμένος συμπολίτης μου που κουβάλησε στις τσέπες του το θάνατο και τον άπλωσε στη γειτονιά μας! Οποιος και να είναι δεν θα του κάνω τη χάρη να απολαύσει τα κατορθώματά του!

ΚΙΝΗΣΗ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΣΤΟ ΘΡΙΑΣΙΟ
http://adespotathriasio.blogspot.com
www.sapt.gr
http://adespotologio.blogspot.com